ETYKA ŁOWIECKA

Łowiectwo to szczególna dziedzina życia społecznego znana i rozwijana od zarania dziejów ludzkości. Harmonijnie łączy w sobie ochronę przyrody oraz polowanie. Zadania te realizują myśliwi zgodni  z przepisami prawa, przyjętych statutów i regulaminów oraz w oparciu o tradycje, zwyczaje i etykę łowiecką. Pasja łowiecka to pragnienie przygód łowieckich w kontakcie z żywą przyrodą, to poznawanie świata zwierząt. Piękno przyrody uwrażliwia człowieka, wzbogaca jego życie, czyni go bardziej etycznym. Łowiectwo niewątpliwie posiada walor kulturowo-obyczajowy, niesie ze sobą wartości, które myśliwi powinni kultywować, rozwijać i wzbogacać.

Szukając wartości, jakie przyświecać powinny współczesnym myśliwym, zauważyć należy, że szczególnie dziś środowisko to powinno koncentrować się na potrzebie ochrony środowiska naturalnego. Myśliwy winien być przekonany o konieczności zachowania jego dobrostanu i różnorodności. Sumienie myśliwego winno nakazywać mu życie w zgodzie z otoczeniem. W ciągu wielu wieków człowiek doprowadził do degradacji środowiska i wyniszczenia wielu gatunków zwierząt. W ciągu ostatnich, uprzemysłowionych stuleci proces ten uległ zaskakującemu przyspieszeniu. W XIX w. wyginęło 75 gatunków ptaków i 27 ssaków. Natomiast w wieku XX wymarły 53 gatunki ptaków 68 ssaków, 80 płazów i gadów oraz – co wydaje się nieprawdopodobne – od 20-25 tysięcy gatunków roślin zagrożonych jest całkowitym wyginięciem. Codziennie, co minutę ginie około 20 ha lasów tropikalnych. Kolejne pokolenia prawdopodobnie nie będą miały szansy zobaczenia lasów deszczowych. Dla ochrony świata zwierząt kluczowe znaczenie ma etyka łowiecka, moralność myśliwych, budowanie i krzewienie kultury łowieckiej i ekologicznej.

Etyka myśliwska jest drogowskazem w sytuacjach problemowych, kiedy to należy dokonać wyboru pomiędzy dobrem i złem, godziwością i niegodziwością, słusznością i krzywda, szlachetnością i podłością. Etyka myśliwska to określone zachowania, poglądy i postawy, składające się na wzór osobowy, nazywany „wzorem prawego myśliwego”. Prawy myśliwy musi rozumieć etykę łowiecką i kierować się nią.

Ideał myśliwego to człowiek odpowiedzialny za wszystko co żywe, chroniący przyrodę. Szanujący się myśliwy nie ogranicza się tylko do polowania. Przede wszystkim troszczy się o hodowlę i ochronę  zwierzyny, wykazuje dbałość o środowisko przyrodnicze i równowagę ekologiczną. Za swój podstawowy obowiązek powinien uważać rzetelne przestrzeganie norm prawa łowieckiego, angażowanie się w prace na rzecz koła łowieckiego i pełne podporządkowanie dyscyplinie organizacyjnej ustalonej w kole.

Prawego myśliwego  winna cechować godność osobista i honor. Uznanie i prestiż  powinien zdobywać ciężką i rzetelną pracą, szlachetnym postępowaniem i czystym sumieniem, dzięki któremu nie popełni czynu niezgodnego z prawem. Nie uczyni tego nawet wiedząc, że nie jest na cenzurowanym, że nie spotka go kara. Działa bowiem z własnego nakazu duchowego, wynikającego z wyznawania wartości właściwych dla kultury myśliwskiej.

W życiu organizacyjnym i w czasie polowań myśliwy winien stosować zasadne równości wszystkich członków PZŁ. W stosunku do kolegów z koła, naganki, gości polowania powinien być uprzejmy, lojalny i koleżeński. Cechować go powinien szacunek i życzliwość wobec innych oraz gotowość niesienia pomocy.

Umiejętność  współczucia społecznego i przestrzeganie jego norm jest istotną cechą myśliwego. Dobre współżycie w kole łowieckim wymaga od jego członków postawy altruistycznej, zrozumienia wspólnych dążeń, uznania funkcjonujących autorytetów, wrażliwości na sprawy ludzkie, świadczenia pomocy innym, poszanowania przekonań i odrębności innych. Uczciwość i prawdomówność myśliwego winna być traktowana jako nakaz moralny. Postawa myśliwego powinna być spójna, jego słowa powinny być zgodne z czynami.  W łowisku winien okazywać szacunek dla rolników, leśników oraz wsi – miejsca ich pracy. Sprzymierzeńców powinien szukać również wśród młodzieży między innymi poprzez organizowanie konkursów ekologiczno-łowiecko-przyrodniczych.

Prawego myśliwego powinien cechować etyczny stosunek do zwierzyny. Poszanowanie i godne obchodzenie się ze strzeloną zwierzyną, ze zdobytymi trofeami, które są wyrazem jego sukcesu myśliwskiego. Zdobyte trofea myśliwy powinien darzyć szczególnym szacunkiem, a ich posiadanie uważać za zaszczyt. Powinien dbać o nie i prezentować je na wystawach łowieckich.

Myśliwy powinien mieć świadomość bogatego dorobku polskiego łowiectwa i poszerzać wiedzę w tym zakresie. Kultywując tradycję, powinien przestrzegać zwyczajów i ceremoniału łowieckiego, z pełnym szacunkiem i honorem traktować sztandar koła, odznaczenia łowieckie, język łowiecki i środowisko myśliwskie. Szacunek dla tradycyjnego obyczaju łowieckiego i zwyczajów myśliwskich są ważnym elementem kultury narodowej, stworzonym przez minione pokolenia polskich myśliwych. Obowiązkiem myśliwego jest ich pielęgnowanie, poszanowanie i przekazywanie poprzez takie działania, jak poświęcenie sztandaru kola, organizowanie polowań wigilijnych.

Wiek XXI stawia przed polskim łowiectwem szereg wyzwań. To rozwijanie kultury i tradycji łowieckich, raca nad sumieniem myśliwego i jego osobowością oraz wspólny cel myśliwych: ochrona polskiej przyrody poprzez pielęgnowanie i umiejętne korzystanie z jej darów. Współcześni myśliwi powinni wziąć sobie do serca słowa Papieża Polaka Jana Pawła II, który na spotkani z myśliwymi w Krośnie powiedział: „Dbajcie o ojczystą przyrodę”.